Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu excel? Kurs edukacyjny!

Adaptacja programu i jego poprawienie

Potem są mu potrzebne bardziej gruntowne przykłady testowe, które zazwyczaj wykorzystuje się po modyfikacjach programu. Pod względem danych wejściowych można je podzielić na trzy grupy.

– 1. Przykłady głównego nurtu, służące do sprawdzenia głównych funkcji programu przy zazwyczaj występujących danych.

– 2. Przykłady z pogranicza poprawności, służące do sprawdzenia granic obszaru wejścia w celu upewnienia się, co do poprawnego działania programu przy największych możliwych wartościach, najmniejszych możliwych wartościach i przy różnych wyjątkowych, ale dopuszczalnych.

– 3. Przykłady z pogranicza niepoprawności, służące do sprawdzenia granic obszaru wejścia z drugiej strony w celu upewnienia się, że użycie niedopuszczalnych danych wejściowych spowoduje pojawienie się odpowiednich komunikatów diagnostycznych.

Do modyfikacji programu. Adaptacja programu lub poprawienie go wymaga znacznie więcej informacji. Oczywiście potrzebne są wszystkie szczegóły, a te są zawarte w dobrze skomentowanym wydruku. Ten, kto modyfikuje program, podobnie zresztą jak przypadkowy użytkownik, potrzebuje przejrzystego, zrozumiałego opisu struktury wewnętrznej programu. Co powinno wchodzić w skład takiego opisu?

– 1. Schemat blokowy lub schemat struktury podprogramów. Będzie o nim mowa dalej.

– 2. Pełne omówienie zastosowanych algorytmów albo odnośniki do takich opisów w literaturze fachowej.

– 3. Wyjaśnienie rozmieszczenia wszystkich użytych plików.

– 4. Ogólne przedstawienie struktury przebiegu – kolejności, w jakiej dane lub programy są przenoszone z taśmy lub dysku – i tego, co się osiąga w wyniku każdego przebiegu.

– 5. Omówienie modyfikacji rozważanych w pierwotnym projekcie, jakichś haczyków w programie i dróg wyjścia oraz koncepcji pierwszego autora dotyczących ewentualnych pożądanych modyfikaq’i wraz z opisem możliwych sposobów postępowania. Przydatne są również jego uwagi dotyczące ukrytych pułapek w programie.

Schemat blokowy to najbardziej przereklamowany element dokumentacji programu. W wypadku większości programów w ogóle taki schemat jest niepotrzebny: a w wypadku niewielu jest potrzebny większy niż na jedną stronę.

Schematy blokowe przedstawiają strukturę decyzyjną programu. Jeśli mieszczą się na jednej stronie, to wszystko w porządku. Jeśli jednak tych stron jest kilka, powiązanych za pomocą numerowanych wyjść i łączników, to czytelność schematu gwałtownie się pogarsza.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.