Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu excel? Kurs edukacyjny!

NIEROZERWALNY ZWIĄZEK ZAPAMIĘTYWANIA Z POZNAWANIEM CZ. II

Materiałem, na którym przeprowadziłem eksperyment, były dwa zdjęcia, jedno przedstawiające wycieczkę w dolinie górskiej (ryc. 49) oraz drugie – zabawy dzieci na placu. Osoba badana otrzymywała instrukcję następującą: „Za chwilę na ekranie ukaże się zdjęcie. Proszę dokładnie przyjrzeć się wszystkiemu co jest na zdjęciu, starając się nie pominąć żadnego szczegółu”. W innym wariancie eksperymentu instrukcja sprowadzała się do polecenia: „Proszę przyjrzeć się zdjęciu, które za chwilę ukaże się na ekranie”.

Po obejrzeniu zdjęcia (ekspozycja trwała 1 minutę) osoba badana albo odtwarzała słownie treść zdjęcia na polecenie: „Proszę opisać, co było na zdjęciu”, albo na znajdującym się przed nią papierze (P) rysowała schematycznie to, co było na zdjęciu, dodając później objaśnienia słowne.

Wyniki: Przedmiotem analizy było porównanie kolejności odtwarzania poszczególnych przedmiotów zdjęcia z kolejnością ich odzwierciedlania, ustaloną na podstawie rejestracji ruchów oczu, a następnie porównanie w zależności od tego stosunków odtworzenia z oryginałem, odbicia pamięciowego z układem bodźców.

Oglądanie zdjęcia opiera się na utrzymywaniu się odruchu orientaćyjno-badawczego i na jego przechodzeniu w zwykłą obserwację. Wzrok wędruje od jednych przedmiotów do drugich, przy czym wędrówka ta z jednej strony jest zdeterminowana przez bodźce, z drugiej – przez ślady poprzednio działających bodźców. Porównanie rejestracji ruchów oczu różnych osób przy oglądaniu tego samego zdjęcia wykazuje i podobieństwa i różnice.

Podobieństwo polega na tym, że u przeważającej większości osób proces oglądania rozpoczyna się od odruchu orientacyjno- -badawczego na zdjęcie jako na całość przy tak zwanym rozproszonym nastawieniu analizatora. Tę fazę można badać oddzielnie, eksponując zdjęcie na ułamek sekundy wykluczający zarówno możliwość ruchu oka, jak i przystosowujące zmiany akomoda- cyjne. To krótkotrwałe działanie wystarcza jednak do zgenera- lizowania odbicia przechodzącego z pierwszego układu sygnałowego w drugi, gdyż wszystkie osoby wiedzą w tych warunkach, że na pierwszym zdjęciu (ryc. 49) były „domy w lesie”, a na drugim „dzieci”.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.