Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu excel? Kurs edukacyjny!

Sformułowanie teorii zapamiętywania

Na organizm każdego zwierzęcia i na każdego człowieka oddziałuje wciąż ogromna liczba różnorodnych bodźców ze świata otaczającego i z wnętrza własnego organizmu. Jedne z nich zostają zapamiętane, włączone do doświadczenia osobnika, stając się mniej lub bardziej trwałą podstawą jego dalszych działań, inne nie zostają zapamiętane. Centralnym zagadnieniem w badaniu nad powstawaniem i kształtowaniem się doświadczenia osobniczego jest pytanie o przyczyny powyższych różnic, pytanie o warunki, jakie muszą być spełnione, ażeby coś (bodźce – reakcje) zostało zapamiętane.

Każda próba odpowiedzi na to pytanie jest próbą sformułowania teorii zapamiętywania, a tym samym częścią teorii pamięci lub raczej – doświadczenia indywidualnego. Jeżeli ogranicza się ona do formułowania zależności typu „jeżeli, to” w kategoriach opisowych, jest wówczas teorią psychologiczną. Jeżeli formułuje zależności typu „dlatego, że” w kategoriach wyjaśniających, jest wówczas teorią fizjologiczną. Obie teorie odnoszą się do tych samych procesów, ujmując je w różnych aspektach. Obie powinny nakładać się na siebie, tak jak to postulował i przewidywał Pawłów. Tak właśnie było ze związkiem czasowym, który stał się dla Pawłowa pojęciem fundamentalnym. Przypomnijmy jego wyjściowe pytanie w artykule pt. Odruch warunkowy:

Czy nie dałoby się znaleźć takiego elementarnego zjawiska psychicznego, które jednocześnie mogłoby z pełnym prawem uchodzić za zjawisko czysto fizjologiczne i zaczynając od niego – badając najzupełniej obiektywnie (jak wszystko w fizjologii) warunki jego powstania, rozmaitych zachodzących powikłań, jak też jego zaniku – otrzymać najprzód obiektywny fizjologiczny obraz całej wyższej czynności zwierząt, tj. normalnej pracy wyższego odcinka mózgu, zamiast dokonywanych dotychczas wszelkich doświadczeń z jego sztucznym pobudzaniem i uszkadzaniem? 11

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.